Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολύς λόγος τόσο σε Ενωσιακό όσο και σε Πανελλαδικό επίπεδο για το πώς, πόσο και με πιο τρόπο θα συμμετέχουν σε αγώνες παιδιά ηλικίας κάτω των 10 ετών. Πραγματικά είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα και σε μία χώρα μικρή όπως η Ελλάδα, όπου η ποσότητα δεν είναι αυτή που θα μας φέρει πιο κοντά στο να αναδειχθούν μεγάλα ταλέντα, οι επιλογές που θα γίνουν για αυτή την ηλικία θα είναι βάση για την δημιουργία ποιοτικότερων τενιστών και τενιστριών.
Πρώτο και πολύ βασικό που θεωρώ ότι πρέπει να γίνει είναι ο χωρισμός των παιδιών σε 2 κατηγορίες ξεχωριστές, σε 9άρια και 10άρια. Ο ένας χρόνος σε αυτή την ηλικία είναι πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και οι διαφορές μεταξύ ενός παιδιού 9 με ένα 10 ετών πολλές φορές είναι υπερβολικές. Θα μπορεί όμως ένα παιδί 9 ετών που έχει τα σωματικά προσόντα και το ταλέντο να συμμετέχει στην κατηγορία των 10αριών αντί για τα 9άρια (αλλά μόνο σε μια από τις 2 κατηγορίες).
Όσον αφορά το είδος των αγώνων που θα συμμετέχει η κάθε κατηγορία η πρόταση μου έχει ως εξής: Για τα μεν 9άρια οι αγώνες να είναι ομαδικοί σε γήπεδο μικρότερων διαστάσεων (πορτοκαλί γήπεδο – play & stay) και με τις ανάλογες μπάλες. Οι ομάδες θα μπορούν να είναι μικτές και να απαρτίζονται από 2 ως 4 παίκτες, οι οποίοι θα συμμετέχουν σε αγώνα μονού όπου θα παίζουν ένα αγώνα των 15 ή 21 πόντων που είναι πιο εύκολο στο μέτρημα του σκορ και σ’ ένα ή δύο αγώνες διπλού (ανάλογα με το πόσοι είναι οι παίκτες σε κάθε ομάδα) των 15 ή 21 πόντων. Κάθε σύλλογος θα μπορεί να συμμετέχει με περισσότερες από 1 ομάδες, σε περίπτωση που στο σύλλογο υπάρχουν πολλά παιδιά που μπορούν να συμμετέχουν. Τα ταμπλό θα πρέπει να είναι knock out με consolation και οι αγώνες να διαρκούν πάντα 1 ημέρα γιατί είναι αρκετά κουραστικό σε αυτή την ηλικία και πολλά από τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν ακόμα τι ακριβώς γίνεται.
Αντίθετα τα πράγματα στην κατηγορία κάτω των 10 θα πρέπει να είναι αρκετά διαφορετικά. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι την αμέσως επόμενη χρονιά ένα 10άχρονο παιδί θα κληθεί να παίξει αγώνες επίσημους σε ατομικό επίπεδο, στις κανονικές διαστάσεις του γηπέδου, με κανονικού βάρους μπάλες και να ανταγωνιστεί παιδιά ενός ή και παραπάνω έτους μεγαλύτερα. Πρέπει λοιπόν τα παιδιά αυτά να είναι όσο το δυνατόν καλύτερα προετοιμασμένα και όσο το δυνατόν πιο κοντά σε αυτό που θα τους ζητηθεί να κάνουν λίγους μήνες αργότερα. Προτείνω λοιπόν τα 10άρια να παίζουν σε γήπεδο κανονικών διαστάσεων με τις πράσινες μπάλες (play & stay) και ομαδικούς αγώνες αλλά με την μορφή Davis cup. Δηλαδή κάθε ομάδα θα αποτελείται από 2 ως 4 παίκτες όπου ο κάθε παίκτης θα παίζει 1 μονό με κάποιο παίκτη της άλλης ομάδας (το θεωρητικά Νο 1 της μίας ομάδας με το Νο 1 της άλλης, το Νο 2 με το Νο 2 κ.ο.κ.) στα 4 games και 1 διπλό με ένα συμπαίκτη του (το Νο 1 και το Νο 2 μαζί) επίσης στα 4 games. Η συνάντηση θα κρίνεται στις περισσότερες νίκες και αν υπάρχει ισοβαθμία π.χ. 3 – 3 θα μετράνε τα games και αν και εκεί υπάρχει ισοβαθμία θα παίζεται ένα tie break διπλού ανάμεσα σε 2 ζευγάρια που προκύπτουν με κλήρωση. Τα ταμπλό θα πρέπει να είναι knock out με consolation και οι αγώνες να διαρκούν 2 ήμερες με μεγάλο και μικρό τελικό και απονομές στις 3 νικήτριες ομάδες.
Έτσι λοιπόν τα παιδιά κάτω των 9 ετών θα παίζουν αγώνες με στόχο το κίνητρο του ανταγωνισμού χωρίς να βιώνουν το βάρος της ατομικής ήττας σε συνθήκες κατάλληλες για την ηλικία τους, που έχουν να κάνουν ακόμα και τον τρόπο μέτρησης.  Από την άλλη τα παιδιά κάτω των 10 ετών θα συμμετέχουν σε αγώνες που και έχουν την ομαδική φιλοσοφία και φροντίζουν έτσι ώστε να μπαίνουν στο πνεύμα της ατομικότητας του αθλήματος αλλά και να προετοιμάζονται καλύτερα γι’ αυτό που θα ακολουθήσει στην συνέχεια (βλ. ατομικά πρωταθλήματα).

M. Δολιανίτης